برکت را ارج نهیم. با طبیعت دوست باشیم. کاری کنیم که نان، ما را در خور خود بداند.
مراقب اعمال و افکار خود و آثار خوب و بد آن باشیم. تصمیم درست بگیریم.
آلودگیها و خرابیهایی که مسبب آن بودهایم را پاک و درست کنیم.
دردهایی را که برای خود، دیگران و طبیعت ایجاد کردهایم بهبود دهیم. مسئولیتپذیر باشیم.
ذهنمان و روحمان را با دانایی و خلاقیت قدرتمند کنیم. با صداقت و مسئولیتپذیری پاک و زلال کنیم.
آبدیدهشدنشان را بسپاریم به سختکوشی و تجربه و بعد … بگذاریم پرواز کنند. تا دردها را کم کنند. تا دنیا را بسازند و زیبا کنند.
ارتباطاتمان را مستحکم کنیم. صادق باشیم.
بذر اعتماد را بکاریم و مراقبت کنیم تا درختی پربار شود.
تا نسلها از آن میوه بچینند. تا آوازه آن به بیرون مرزها برسد … شاید که سنگینی مرزها سبکتر شود.
قدرشناس باشیم. بدانیم قدر کارهای درست، رفتار درست و تصمیمات درست آنهایی را که دیگر در بین ما نیستند.
و البته قدر آنهایی را که هستند. تا دیر نشده.
معلمان را ارج بنهیم. فراموششان نکنیم. بهترین راه این که، یاد بگیریم، یاد بدهیم و یادشان کنیم.
به دیگران احترام بگذاریم، به خودمان احترام بگذاریم, و بی احترامی برخود را نپذیریم، که پذیرفتن آن گناهی بزرگ است.
نقش خود را در چرخه طبیعت جدی بگیریم.
برکات و میراث پیشینیان – چه ایرانی و چه غیرایرانی – را قدر بدانیم, نگاهبانی کنیم, به آن بیافزاییم و به آیندگان بسپریم.
زیباییهای ایران و ایرانی را بشناسیم. آلودگیها و غبار را از آن بزداییم … آنوقت از آنها لذت خواهیم برد. شاید دیگران نیز لذت ببرند.
ناامیدی را از خود دور کنیم … ایرانی زیبا بسازیم …
