ایرانی زیبا بسازیم…

برکت را ارج نهیم. با طبیعت دوست باشیم. کاری کنیم که نان، ما را در خور خود بداند.

مراقب اعمال و افکار خود و آثار خوب و بد آن باشیم. تصمیم درست بگیریم.

آلودگی‌ها و خرابی‌هایی که مسبب آن بوده‌ایم را پاک و درست کنیم.

دردهایی را که برای خود، دیگران و طبیعت ایجاد کرده­‌ایم را بهبود دهیم. مسئولیت‌­پذیر باشیم.

 ذهنمان و روحمان را با دانایی و خلاقیت قدرتمند کنیم. با صداقت و مسئولیت‌­پذیری پاک و زلال کنیم.

آبدیده‌شدن‌شان را بسپاریم به سخت‌­کوشی و تجربه و بعد … بگذاریم پرواز کنند. تا دردها را کم کنند. تا دنیا را بسازند و زیبا کنند.

ارتباطات‌مان را مستحکم کنیم. صادق باشیم.

بذر اعتماد را بکاریم و مراقبت کنیم تا درختی پربار شود.

تا نسل‌ها از آن میوه بچینند. تا آوازه آن به بیرون مرزها برسد … شاید که سنگینی مرزها سبک‌تر شود. 

قدرشناس باشیم. بدانیم قدر کارهای درست، رفتار درست و تصمیمات درست آنهایی را که دیگر در بین ما نیستند.

و البته قدر آن‌هایی را که هستند؛ تا دیر نشده.

معلمان را ارج بنهیم. فراموش‌شان نکنیم. بهترین راه این که، یاد بگیریم، یاد بدهیم و یادشان کنیم.

 به دیگران احترام بگذاریم، به خودمان احترام بگذاریم و بی احترامی برخود را نپذیریم، که پذیرفتن آن گناهی بزرگ است.

 نقش خود را در چرخه طبیعت جدی بگیریم.

برکات و میراث پیشینیان – چه ایرانی و چه غیرایرانی – را قدر بدانیم, نگاهبانی کنیم, به آن بیفزاییم و به آیندگان بسپاریم.

زیبایی‌های ایران و ایرانی را بشناسیم. آلودگی‌ها و غبار را از آن بزداییم … آن‌وقت از آن‌ها لذت خواهیم برد. شاید دیگران نیز لذت ببرند.

 ناامیدی را از خود دور کنیم … ایرانی زیبا بسازیم …

کامیار گلستانیان